Galeria Pomost

KOBIETA fotografie - Stanisław Siedlecki

2012-01-10T01:35:00.000-08:00

cykl. REKOMENDACJE /Paweł Adamiec/

wernisaż 13 01 2012   /piątek/    godz. 18.30

Zamknięta w pracach Staszka estetyka, uderza naturalnością, zmysłowością, a przede wszystkim niezwykle pociągającą kobiecością. Dzięki bardzo świadomemu operowaniu światłem uzyskane efekty wręcz promieniują nastrojem, często ulotnej i bardzo osobistej chwili.
I właśnie ta wysublimowana INTYMNOŚĆ wyróżnia twórczość Staszka, a w mojej wyobraźni zapisuje się pod zakładką "inspiracje".

                                       Paweł Adamiec

STASZEK SIEDLECKI
data ur.: 3.10.1988

miejsce zamieszkania: Lublin
praca/nauka: grafik komputerowy

Od samego początku świadomego fotografowania zależało mi na uwiecznianiu kobiety delikatnej, subtelnej. Kobiety pięknej. Pełnej emocji. By to osiągnąć podążałem konsekwentnie w tym kierunku, poprzez budowanie określonego nastroju. Wystawa, mam nadzieję, to obrazuje. Zapraszam

                                               Staszek Siedlecki

prace

W DRODZE - Anna Rakoczy fotografia

2011-11-22T04:20:00.000-08:00

wernisaż 25 11 2011 /piątek/ godz. 18.30

cykl: Rekomendacje
Podróże. Niezależnie od miejsca interesuje ją człowiek i jego kondycja. Aparat rejestruje człowieka w jego uwikłaniu: TU i TERAZ. Poszukuje wspólnego mianownika, który łączy ludzi różnych kultur i regionów. Są nim rekwizyty, znaki osiągnięć technologicznych współczesnej cywilizacji /telefon komórkowy/, globalizacji /obecność wielkich marek w najmniej oczekiwanych miejscach/. Te zderzenia łamią stereotypy, rodzą paradoksy, które cechują zdjęcia Ani Rakoczy, obecna jest w nich ironia, ale też pełne troski pochylenie nad człowiekiem. Zdjęcia ujawniają wrażliwość autorki, ciekawość świata i człowieka.

Maryla Wosik

Anna Rakoczy

ur. 1983 r.
magister ekonomii
mieszka i pracuje w Krakowie

Fotografię uprawia amatorsko, wystawa jest jej debiutem.

Fotografia niewątpliwie kształtuje moje postrzeganie świata, zmienia perspektywę. Jest dla mnie czymś więcej niż tylko aktem utrwalania otaczającej mnie rzeczywistości - podróżując po świecie z aparatem w dłoni nieustannie poszukuję odpowiedniej chwili, sytuacji, widoku, kompozycji, które oddałyby choćby po trosze moje własne przeżycia. Moim ulubionym tematem jest człowiek, myślę, że to zdjęcia ludzi w ich codziennym otoczeniu najwiarygodniej oddają klimat miejsca pozwalając oglądającemu na "podroż" razem ze mną.

Anna Rakoczy

prace:

SPOTKANIE

2011-10-11T00:48:00.000-07:00

            - Agata Balińska /akwarele/
              Jan Magierski /fotografie/
wernisaż
21 10 2011     /piątek/    godz. 18.30

SPOTKANIE
Pokusie stania się kimś innym ulegamy bez przerw i do końca życia.
Nieprzekraczalny i osobny jestem ja i Ty
a jednak nic się stać nie może bez Ciebie.
Wtedy jest, że oglądający wróci do siebie inny.
Zdjęcia Jana Magierskiego i pejzaże Agaty Balińskiej są dla mnie tym oczekiwanym dopełnieniem. Ulotną sztuką współobcowania ludzi.
A nie ma niczego innego.
Najtrwalszy z mitów – mit trwałości.
Dlatego kiedy przychodzi taka chwila, jakiś ułamek wieczności, kiedy można się spotkać - nie omiń jej przechodniu, jest bowiem taka strefa w człowieku, której nie da się wyrazić tak zwanymi środkami dorzecznymi.
Drogi tęsknot najwyższych nie są do zrealizowania po przystępnej cenie.
Oglądanie tych zdjęć i akwarel jest dla mnie spotkaniem drogocennym.
                                      Dariusz Ciupiński

Jan Magierski
Urodzony w Lublinie (1936) gdzie pracuje i mieszka. Obecnie na emeryturze.
Z wykształcenia chemik, nauczyciel akademicki, fotografik. Fotografią zajmuje się od lat sześćdziesiątych, początkowo jako amator. Od roku 1995 jest członkiem Związku Fotografików ZPAF.
Jest autorem kilkunastu wystaw indywidualnych. Jego prace o różnej tematyce były publikowane w wielu wydawnictwach i na wystawach, w tym też za granicą. Uczestniczył w ekspedycjach geograficznych na Spitsbergen, skąd pochodzi szereg jego fotografii.

prace

Agata Balińska
Urodzona w 1976 r, w Warszawie. Córka Jana Magierskiego.
Absolwentka Wydziału Malarstwa na ASP w Warszawie (dyplom 2000).
Zajmuje się malarstwem, grafiką i ilustracją
Najbardziej lubi technikę akwareli i gwaszu a także niepowtarzalne techniki graficzne takie jak monotypia.
Maluje pejzaże i nie tylko, patrząc na każdy element rzeczywistości jako potencjalny motyw, który można subiektywnie odtworzyć z pamięci.

prace

I M P R E S J E - Krzysztof Stępniak

2011-06-01T00:40:00.000-07:00

wystawa do oglądania od 16.05.2011 r.

wernisaż 3.06.2011 piątek godz.18.30

Krzysztof Stępniak

Wystawy:
„Patrzeć przez…” – 1999 (wystawa indywidualna),
„Między wodą” – 2000, 2001 (wystawy indywidualne),
„Teatry dwa” – 2001 (wystawa prac dwóch fotografików),
"Dziecko niepełnosprawne - kochane takie jakie jest, dlatego, że jest!" – 2001, 2002,
2004, 2005, 2006 (wystawy zbiorowe),
„Okręt Lublin” – 2002, 2009 (wystawy zbiorowe),
„Aktorzy” – 2002, 2003 i 2004 (wystawy indywidualne),
„Własny cień” – 2006 (wystawa indywidualna),
„Łącko” – 2007, 2009 (wystawy zbiorowe).

IMPRESJE

Prace prezentowane na wystawie IMPRESJE mają wręcz "muzyczny" charakter.
Są wsłuchiwaniem się w rytmy przyrody. Ale też w swoje „wnętrze” w konfrontacji z tymi rytmami. Stanowią wyraz nieustannego życia - natury, emocji, świata samego twórcy, do którego niemalże dosłownie nas "wciąga".
Mają charakter poszukiwania ciszy - w szumach wodospadów, dźwiękach lasu, trzasku gałęzi i wiejącym wietrze.
Są żywym świadectwem "obecności".
Mają w sobie dużo szacunku dla Majestatu, dla Ducha, który je wypełnia - Jego monumentalnego znaczenia, monumentalnego doznania, wyznaczonego siłą konfrontacji. Zachwytem nad tym, co możemy raptem dotknąć.
Dużo w nich samotności i bezmiaru przestrzeni.
Anna Załoga

prace

jacek piotrowicz - fotografia

2011-04-14T02:34:00.000-07:00

marionetki
wernisaż 15 kwietnia 2011 godz. 18.30

Wystawa prezentuje cykl fotografii marionetek (kukieł) w przestrzeni wykreowanej przez autora. Realizm świata marionetek jest iluzją „życia”. Autor w drobiazgowy sposób dopracował szczegóły antropomorficznych dziwolągów oraz przestrzeni, która tworzy klimat nasycenia widza swą ponurą aurą. Same twarze marionetek odzwierciedlają degradację jaką przeszli bohaterowie zdjęć. Każdy z nich w odmienny sposób opowiada historię swego życia niezależnie od tego, czy jest to człowiek na wózku, czy niemowlę, które jest już naznaczone cierpieniem. Przerysowanie i dramatyzm twarzy ukazuje umiejętności oraz swobodę z jaką Jacek Piotrowicz przenosi widza w historię marionetek-ludzi. Granica między światem realnym a wykreowanym zaciera się podczas oglądania fotografii, realizm drobnych elementów jest sugestywny, miniaturowość ulatnia się, figury ożywają. Wystawa odbywa się w ramach współpracy z SOS-em sztuki.

Marzena Miszczuk-Głowacka

prace

DESTRUKCJA - Paweł Błachnio /fotografie/

2011-03-09T13:34:00.000-08:00

wernisaż   11.03.2011   /piątek/   godz. 18.30

Paweł Błachnio

ur. 20.01.1972 Lublin
absolwent wydz. Organizacji i Zarządzania
Politechniki Lubelskiej

Przez okres 6 lat związany z Lubelskim Towarzystwem Fotograficznym

Udział w wystawach:
Zbiorowe Wystawy Doroczne LTF 2006-2008
Wystawa Debiutancka ONO- 2008
Lublin, Lublinianie,Lubelszczyzna 2006-2008
2006- I Nagroda
2008- Wyróznienie EMPiK
Wystawa Zbiorowa LTF "Lublin"- Ratusz Lubelski oraz w Galeriach Tilburga (Holandia)
liczne Plenery Krajowe i Zagraniczne.

Photos+graphos- rysowanie światłem.
Światłem, dzięki któremu rzeczy i otaczający nas świat, jest takim jakim jest, jakim go widzimy.
Światłem czasami ciepłym, barwnym, a czasami zimnym. Czasami banalnie płaskim, a czasami groźnym, mocnym i wyrazistym.
Nie ma światła, nie ma niczego. Światło wpływa na nas, na nasz odbiór rzeczywistości. Na nasze emocje.
A ja... chcę uwiecznić Jego dzieło w otaczającym nas świecie.                         Paweł Błachnio



prace

2011-02-08T01:52:00.000-08:00

wkrótce: 11.03.2001 godz. 18.30 DESTRUKCJA - Paweł Błachnio /fotografie/

METAMORFOZY - Paweł TOTORO Adamiec

cykl: REKOMENDACJE /Krzysztof Stępniak/
wernisaż 11 02 2011 piątek godz. 19.00

Paweł TOTORO Adamiec

data urodzenia: 02.06.1982

WYKSZTAŁCENIE: : 2001-2006 - Katolicki Uniwersytet Lubelski - kierunek Architektura Krajobrazu
Z zawodu, architekt krajobrazu, z zamiłowania, przyrodnik. Na co dzień zajmuje się badaniem i projektowaniem krajobrazu. Fotografuje, z potrzeby tworzenia. Swoje prace zalicza do działu fotografii kreatywnej. Zajmuje się także charakteryzacjami i stylizacjami, wykonując stroje, makijaże i fryzury, co pozwala całościowo odpowiadać za charakter zdjęć.

„W głowie to ja mam teatr ... w budowie.”

Pierwsze próby fotografowania podejmowałem w przekonaniu, że jest to bardzo łatwa dziedzina sztuki. Na szczęście takie błędne podejście mija równie¬¬ szybko jak się pojawia, wraz z pogłębianiem wiedzy na jej temat. Za początek mojej ‘właściwej’ drogi uznaję luty 2009, kiedy to wykonałem w pełni świadomie portrety mojego przyjaciela. Od tej pory, im więcej czytam i im więcej się uczę, tym bardziej zdaję sobie sprawę jak niewiele umiem. Moje spojrzenie na świat, pojęcie estetyki i wrażliwość zmieniły się zupełnie. Zacząłem rejestrować rzeczy, których wcześniej nie dostrzegałem.

W pojęciu fotografowania za podstawowy wyznacznik znajomości tematu, uważam świadomość patrzenia czyli umiejętność uzyskania zamierzonych efektów poprzez odpowiedni dobór technik. Drugą sprawą, jaką biorę pod uwagę jest wrażliwość na estetykę, które bardzo często niweluje wszelkie braki. Zaś trzecim kryterium jest zdolność wychwycenia emocji i chwili oraz wyzwalania z obiektu treści w nim ukrytych – zarówno z osób, jak i z przedmiotów czy krajobrazu. Dość niedawno zacząłem podchodzić do przedstawianej na zdjęciach tematyki bardziej koncepcyjne, niż wrażeniowo. Tak obrany kierunek pozwala na poszerzenie horyzontów w kwestii zawieranych w zdjęciach treści.

Sesje wykonuję w klimatycznych miejscach (rzadziej w studio), który pozwalają na wydobycie wyjątkowości kreacji i nadają fotografii niezbędnego kontekstu. Na zdjęciach ukazuję mocno zniekształconą i często abstrakcyjną rzeczywistość wraz z wprowadzonymi w nią osobliwymi postaciami. Inspiracji szukam w naturze, bajkach, urzekają mnie anime japońskiego reżysera- rysownika Hayao Miyazakiego, a ostatnio również w świecie mody. Zawsze fascynowała mnie niepowtarzalna atmosfera teatru i cyrku. Największy wpływ na moją kreatywność ma jednak muzyka. Mocno emocjonalnie podchodzę do tego sposobu wyrażania siebie i często wrażenia jakie daje mi dźwięk są silniejsze od obrazu.

Wraz z zainteresowaniem się fotografią, pojawiała możliwość uwieczniania charakteryzacji, a co za tym idzie, zachowywania ducha koncepcji na dłużej. Wychodząc z założenia, że dobrze jest odpowiadać samemu za wszystko, na potrzeby sesji zacząłem zajmować się wizażem, czesaniem, projektowaniem i szyciem strojów. Do stylizacji często stosuję nietypowe przedmioty i materiały. Niejednokrotnie kreacje tworzyłem z papieru, sznurków, toreb, tapety, firanek, drutów, folii, taśmy malarskiej. Wykonywałem też nakrycia głowy z suszonych roślin, stelaże sukni z dereniowych patyków czy ozdoby na ciało z wikliny. Niestandardowe projekty strojów powstają w celu ukazania zaskakującej formy, nadania nowej znaczeniowości, rozbudzenia w odbiorcy zmysłu interpretacyjnego, jak i również są pewnym rodzajem powrotu do czasów dzieciństwa.

Rodzina i przyjaciele odegrali, ogromną rolę w moim artystycznym rozwoju. Jedną z pierwszych i do dziś niezastąpionych modelek, jest moja siostra Gusina i to dzięki niej miałem możliwość nauczenia się podstaw wizażu, czesania czy dopasowywania ubrań i rekwizytów. Cierpliwość osób mi towarzyszących jest czymś niezastąpionym i dającym siłę do dalszej pracy.

Paweł TOTORO Adamiec

prace

skin

bag lady

bleed like me

don't run with scissors

2011-01-15T08:27:00.000-08:00

wkrótce: Paweł TOTORO Adamiec - Metamorfozy

W czasach, gdy najłatwiej jest usiąść przed telewizorem, komputerem, ktoś, kto podejmuje wysiłek zrobienia czegoś więcej ponad ten „standard”, jest rzadkością. Zwłaszcza, gdy okoliczności /przeciwności losowe, materialne/ ograniczają, a bywa, że nie dają żadnej alternatywy.

Grażyna Majewska jest przykładem osoby, która nie ucieka przed refleksją jak jej życie powinno się toczyć, dopóki może mieć na nie wpływ. Łamie schematy, konsekwentnie i z determinacją realizuje cele – podróże.
Niezależnie, czy jest to Polska, czy wyprawa w najdalsze zakątki świata, poprzedza ją staranne przygotowanie. Pozostaje po nich dokumentacja w postaci zdjęć.

Z powodu ograniczeń związanych z przestrzenią ekspozycji, wybór został zawężony do 3 kategorii: człowiek, substancja materialna i natura.

Podobnie jak w przypadku wystawy PIELGRZYMOWANIE /Maria Ożóg/, ekspozycja PODRÓŻ ma być również pretekstem do przybliżenia, ale i promocji postaw.

Maryla Wosik

prace

FOTOGRAFIA REPORTAŻOWA - Tomasz Koryszko

2010-11-24T09:18:00.000-08:00

wernisaż 26 11 2010 /piątek/ godz. 18.30

Tomasz Koryszko

ur. 9 czerwca 1983 r.
Z wykształcenia fototechnik, z zamiłowania fotoreporter. Pierwszą "szkołą fotografii" była Studencka Agencja Fotograficzna Politechniki Lubelskiej.
Zawodowo fotografią zajmuje się od ponad pięciu lat. Pierwsze kroki stawiał w "Dzienniku Wschodnim" i agencji Fotorzepa, później w tygodniku i portalu "MM Moje Miasto Lublin". Współpracuje również z agencjami fotograficznymi takimi jak Forum, czy CyfraSport. Obecnie pracuje w Polska Kurier Lubelski.

Fotografia to nie tylko jego praca, to przede wszystkim największa pasja, coś, co kocha. Dlatego do każdego ujęcia, każdej sesji podchodzi indywidualnie i za każdym razem z nowymi, oryginalnymi i niebanalnymi pomysłami. Na jego zdjęciach nie znajdzie się przypadkowych, czy nieprzemyślanych kadrów. Dlaczego? Bo w każdą fotografię wkłada mnóstwo serca.

Wystawa Tomasza Koryszko to kolekcja zdjęć reportażowych zrobionych w przeciągu kilku lat w różnych sytuacjach i miejscach. To kadry z życia codziennego.

Drugą cześć wystawy stanowi cykl przejmujących portretów mieszkańców Lubelszczyzny, których dotknęła powódź. Na tych zdjęciach zobaczycie ich ból, rozpacz i cierpienie, a nieraz i bezradność wobec żywiołu, który zniszczył wszystko to, co budowali prze całe swoje życie.

prace

2010-09-15T02:59:00.000-07:00

wkrótce: FOTOGRAFIA REPORTAŻOWA - Tomek Koryszko - wernisaż: 26 11 2010 godz. 18:30

PIELGRZYMOWANIE
Maria Ożóg

galeria POMOST
zaprasza
20 10 2010 /środa/ godz. 18.30

Maria Ożóg

ur. 1982 r. w Lublinie

Absolwentka historii sztuki i Międzywydziałowych Indywidualnych Studiów Humanistycznych na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie

Mieszka i pracuje w Lublinie. Wiele czasu spędza w podróży, zwłaszcza w górach. W 2007 roku podróżowała samotnie po Islandii, co między innymi zaowocowało pierwszą autorską wystawą fotografii.
Prezentowane fotografie mają być nie tyle relacją z ponad dziewięciusetkilometrowej samotnej wędrówki, ile próbą refleksji nad pielgrzymowaniem w dużo szerszym sensie.

PIELGRZYMOWANIE

Ku Bogu, z Bogiem… wędruje człowiek. Z głęboko skrywaną, bądź nie, intencją. Kim jest ten, który mierzy się z przestrzenią DROGI, przecież też w wymiarze wewnętrznym? Czym ta DROGA dla niego jest?
Te pytania zadałam sobie, gdy usłyszałam o pielgrzymowaniu Marysi Ożóg. Wybór osoby i tematu wystawy był w równej mierze oczywisty, co trudny. Ale pokładam ufność….

Maryla Wosik

Najpierw było marzenie. Zrodzone bynajmniej nie pod wpływem jakiejkolwiek lektury, ale opowieści starszego brata o szlaku wiodącym przez całą Europę i przez jej piękne katedry. Po wielu latach przyszła decyzja - po co iść „kiedyś”, skoro może właśnie teraz jest jedyny i odpowiedni czas.
Choć w wielu aspektach starałam się być przygotowana na Camino, to, co było tam moim udziałem, zaskakiwało mnie każdego dnia i na wiele sposobów. Mnóstwo piękna, tego w krajobrazach, zabytkach, a przede wszystkim napotykanych ludziach, ale i wiele walki – przede wszystkim z samym sobą.
Prezentowanych kilkanaście fotografii to próba niemożliwego. Jak bowiem pokazać miesiąc wędrówki, z którego każdy dzień był dla mnie absolutnie wyjątkowy? Nie będzie to więc skrótowa prezentacja szlaku, ale bardziej próba wniknięcia w duchową warstwę mojej pielgrzymki. Otwarte pejzaże czy pojedyncze detale, wszystko ma przypominać o tym, że każdy z nas tak naprawdę jest wędrowcem, gościem na swoim Camino de la Vida (Drodze Życia).

Maria Ożóg

Początek pielgrzymki ma swoje źródło w niespokojnym sercu. Niespokojna tęsknota, która wyciąga nas z jednostajności i szarzyzny dnia codziennego, potrzebuje drogi, czyli czasu i przestrzeni, gdyż tylko wtedy może nas przemienić. Tęsknota leży u początku przemiany, która się wydarza, którą zostajemy obdarowani. Takiej przemiany nie potrafimy sami z siebie wywołać, musimy się na nią otworzyć.

Droga (Camino) do Santiago de Compostela liczy sobie ponad tysiąc lat. Idący nią pielgrzym jest prowadzony piękną, chociaż zadającą wiele pytań legendą. Historycznie nie potrafimy udowodnić, że św. Jakub Apostoł był i pracował w Hiszpanii. Może właśnie dlatego droga do Santiago jest głębokim wyrazem owej tęsknoty ludzkich serc, tęsknoty za dojściem do grobu Apostoła i jeszcze dalej, do końca tego co naszym stopom najbardziej znane - „do końca ziemi” (finis terrae). Szlak Camino wije się wśród malowniczych krajobrazów, przecina tętniące życiem metropolie, miasta i uśpione wioski. Oplata go żywy wieniec starych opowiadań i przekazów o lokalnych świętych, o bohaterach oraz o zwykłych ludziach. Opowiadania te tworzą duchowe Camino i są jak niewidoczne, pełne natchnienia drogowskazy. Wspaniale uzupełniają je przydrożne oznakowania: krzyże, muszle, strzałki, które od samego początku są tak ustawione, aby pielgrzymów doprowadzić do Santiago de Compostela.

Pątnicy na Camino znają zawołanie: „Ultreia - idź naprzód”, niesiony tęsknotą serca idź ciągle dalej, aż do Santiago de Compostela. Lecz „Ultreia” odnosi się także do drogi wewnętrznej - „dotrzyj do siebie”. Kto wyruszył w drogę opuścił to, co znane, opuścił bezpieczne otoczenie i ciągle, dzień po dniu otwiera się na to, co nieznane. Sprawdza się w nowych spotkaniach, stawia pod znakiem zapytania swoje dotychczasowe doświadczenia.

Wiele zależy od tego, z jakim nastawieniem zmierzamy do celu, czy są to jedynie motywy sportowe bądź kulturowe, czy też jesteśmy otwarci na przyjęcie doświadczeń dla ciała, ducha i duszy. Czy towarzyszy mi pytanie - obojętnie czy jestem w drodze kilka dni, czy wiele - co jest moją najgłębszą tęsknotą. Odpowiedź na to pytanie potrzebuje czasu, dojrzewa powoli. Każdy krok na twardej drodze przybliża nas do odpowiedzi, daje nam szansę wzrostu. W czasie pielgrzymowania bowiem rozluźniają się nasze napięcia, nasze ciało staje się bardziej ruchliwe, a tym samym zaczynamy zwracać większą uwagę na mijane krajobrazy, na drugich, na nas samych i na Boga. Nasza tęsknota dostaje fizycznych nóg, staje się bardziej konkretna. Nasze ciało i duch doświadczają harmonii i jedności. Nasze codzienne problemy i troski się relatywizują.

Józef Bremer SJ

IN THE MIRROR - Dominika Garbarczyk

2010-06-11T00:37:00.000-07:00

W dniu 10 czerwca 2010 r. miał się odbyć w Galerii Pomost wernisaż fotografii Dominik Garbarczyk IN THE MIRROR.

Z racji arbitralnie podjętej przez Dyrekcję DDK Czechów decyzji, nie doszło do finalizacji planów ekspozycyjnych i wernisażu. Przyczyny tych decyzji były pozamerytoryczne. Z powodu stosunku podrzędności zmuszona byłam respektować polecenia służbowe, nie do końca je rozumiejąc i nie zgadzając się z nimi.

Chciałabym przeprosić za zaistniałą sytuację Piotra Perczyńskiego - promotora wystawy i przede wszystkim autorkę - Dominikę Garbarczyk.

Wernisaż fotografii Dominiki Garbarczyk odbędzie się w Galerii Chatki Żaka 21 czerwca 2010 r. o godz. 18

W imieniu autorki i promotora ZAPRASZAMY

Maryla Wosik

Galeria Pomost

PORTRET MAŁO DOSKONAŁY - Ewelina Lachowska

2010-05-27T01:53:00.000-07:00

mokra Ofelia
czerwienią
wspięta na policzki
rozsypała się w płatkach po wodzie
wielki księżyc zgarnęła w rękaw
potem z nagła wlożyła na głowę
i na palcach
na włosów krańcach
w tej czerwieni
to złota to święta
tańczyła
jakby wiatr ją opętał
popłynęła wzdłuż rzeki stromo
z wodorostów tłumem ze słomą
wplatana w zaciśnięte palce
wyciągnęłam ją z wody białą
i na drogach pasmem świetlistym
rozwiesiłam te włosy aby wyschły
Halina Poświatowska

Ewelina Lachowska
ur. 1986 /Lublin/
studentka Socjologii /V rok KUL/;
i Fotografii: II-letnie Studium Policealne "Profesja"

PORTRET MAŁO DOSKONAŁY
Sztuka zawsze mnie fascynowała jako sposób wyrażania siebie. Szukałam tego idealnego środka i znalazłam fotografię. Jest idealnym sposobem uzewnętrznienia.
Zajmuję się nią od niedawna, ale staram się poświęcać jej jak najwięcej czasu. W swoich pracach wykorzystuję swoje ciało, ludzi oraz obiekty, które są częścią mojej rzeczywistości.
Dla mnie fotografia to nie tylko powierzchowne widzenie rzeczywistości. Ona pozwala przyjąć pewne postawy, ustosunkować się do otaczającego świata. Najbardziej w fotografii fascynuje mnie jej kreatywny potencjał, możliwość przeciwstawiania się stereotypom, narzuconym zasadom.
Ludzie stanowią genialny element fotografii, zarówno ci zajęci codziennymi sprawami, stanowiący interesujący motyw reportaży, jak i ci w roli manekinów, wyrażający stany i fantazje fotografów.
Czykl fotografii "Portret mało doskonały" jest jednym z moich eksperymentów. To fotografie obiektów, które wymykają się spod ram ostrości i wyrazistości. W kobietach zachwyca mnie piękno, które za każdym razem można inaczej pokazać. Jest tyle emocji w kobiecie, które chciałoby się uchwycić, jak bezbronność czy dzikość.
Niektóre ze zdjęć tego cyklu były dla mnie samej zaskoczeniem. Cykl ten był procesem twórczym od początku, gdy rodził się pomysł, do końca, gdy ujrzałam portret na papierze. efektem miał być portret niedopowiedziany, na wskroś ukryty. Kobiety te są tajemnicze, niewyraziste, a jednak w każdej z nich widać inne emocje.
Ewelina Lachowska

prace

2010-04-20T19:00:00.000-07:00

BŁĘDY FOTOGRAFICZNE - Tomasz Nowak

Tomasz Nowak

ur. 1980, Lublin
dyplom z fotografii, szkoła TAFE, Perth, Australia
miejsce pracy: Agencja Reklamowa Change Integrated, Warszawa

udział w wystawach zbiorowych: Site Unseen 2005 /wystawa studentów kierunków fotograficznych Zachodniej Australii/
wystawy pokonkursowe m.in. młodzieżowy konkurs organizowany przez Pałac Młodzieży, /Bydgoszcz Grand-Prix/
konkurs Iris - konkurs portretów organizowany przez Perth Center For Photography /1 miejsce w kategorii student/

BŁĘDY FOTOGRAFICZNE - to pierwsza wystawa indywidualna

Jest taka książka Błędy fotograficzne napisana przez Ryszrda Kreysera. O tym, co w fotografii jest błędem, wypaczeniem, niedoskonałością. To katalog zdjęć za ciemnych, za jasnych, poplamionych, nieostrych, o zbyt dużym lub zbyt małym kontraście. Jest złe kadrowanie , złe oświetlenie portretu i zły punkt widzenia...

Złe? Dla mnie to panoptikum fotograficznych wypaczeń było zawsze interesujące, podniecające, czasem zabawne.
Zacząłem zastanawiać się, czy nie jest tak, że reguły ograniczają wolność tworzenia? Boisz się eksperymentować, popełnić błąd, powtarzasz, zamiast tworzyć.

Nie interesuje mnie czy zdjęcie zostało zrobione telefonem komórkowym, aparatem średnioformatowym czy pudełkiem po butach. Nie muszę wiedzieć czy zostało "poprawione" w photoshopie.

Ta wystawa to moja mała polemika z tymi, którzy wierzą, że fotografią rządzą zasady i że zdjęcia trzeba oceniać według ściśle określonych kryteriów.

Tomasz Nowak

prace

wernisaż 26.03.2010 piątek godz. 18.30

2010-03-24T02:14:00.000-07:00

PORTRETY NATURY - Mariusz Deleś

/kordynator wystawy - Michał Ginalski/

Ważka
Po pierwsze było to wnikliwe spojrzenie. Coś mi się badawczo przyglądało w przestrzeni starannie zakomponowanego kadru. Powściągliwość bliska znakowi, gdy maksimum treści zawiera się w prostej, pięknej formie.
Choćby tylko dla tej fotografii warto było Mariuszowi zaproponować wystawę.
Reszta prac była kontynuacją tematu... 'utytłana' pyłkiem pszczoła - robotnica... motyl...
Wszystko unurzane w kolorze.
Skala makro przybliża to, co zwykle z pośpiechu tracimy z oczu.
Trzeba to kochać, by to wytropić, być wnikliwym, cierpliwym obserwatorem.
Te cechy ma Mariusz.
Rok temu jeszcze nie wiedzieliśmy, że zima będzie długa i nas tak bardzo wymęczy.
PORTRETY NATURY są doskonałym remedium na nasze zmęczenie.

Maryla Wosik

wernisaż

prace

ktokolwiek wie... ktokolwiek zna...

2010-02-19T18:30:00.001-08:00

autor zdjęć : nieznany
pomysłodawca wystawy: Alicja Sobczyńska
odbitki pozytywowe z negatywów: Piotr Perczyński

(...) Tak więc stałem się wędrowcem po nieskończonych ugorach zapomnienia i niebytu rozświetlanych światłem zniszczonych fotografii. Losy ludzi zatrzymanych w obrazie fotograficznym i przywołanie fotograficznej pamięci stanowi dla mnie rodzaj modlitwy i westchnienia.
Zawsze patrząc w głąb fotografii staram się dostrzec tajemnicę tamtego bytu, jego radości i smutku, a nade wszystko nieodgadnione losy ludzkie.
Jerzy Lewczyński - fotograf, twórca koncepcji "archeologia fotografii"

Prezentowane na wystawie fotografie znalazłam na śmietniku w drewnianej skrzynce, wyrzucone, wraz z innymi szpargałami - listami, starymi kwitami, guziczkami... Nie były tak piękne, jak teraz. Miały postać zniszczonych, spleśniałych negatywów 6x9 cm, którym dopiero pasja i cierpliwość Piotra Perczyńskiego nadała obecny piękny i czytelny kształt.
Ale o tym Piotr pisze sam. Ja chciałam poruszyć inną, bardzo ważną kwestię. Mianowicie: czy mamay prawo "ratować" to, co ktoś wyrzucił uznając za niepotrzebne? Co więcej - czy mamy prawo - po przywróceniu do życia - prezentować w formie wystawy? Ja myślę, że nie tylko mamy prawo, ale wręcz obowiązek. Te fotografie dzieli dystans 60 lat. To kawał historii.
Spójrzmy na to inaczej. Gdyby ktoś w latach 60. XX wieku znalazł takie negatywy, to przedstawiałyby one (biorąc ten sam upływ 60 lat) fotografie z końca XIX i początku XX wieku!
Myślę, że w tym przypadku nikt nie zastanawiałby się nad tym, czy ma prawo.
Tak więc myślę, że i te prezetnowane dzisiaj fotografie mogą być - z całą pewnością - traktowane jako mała cząstka naszej historii.
Alicja Sobczyńska

ktokolwiek wie... ktokolwiek zna...

Pretekstem do wystawy stało się kilkadziesiąt negatywów znalezionych przez Alicję i ocalonych od całkowitej zagłady gdzieś na wysypisku śmieci. Nie znamy nazwiska fotografa, nie wiemy kim są fotografowane osoby, z jakiego terenu pochodzą. Negatywy formatu 6x9 cm wykonane na błonach zwojowych bez oznaczeń markowych. Są w większości bardzo zniszczone. Zdjęcia zostały wykonane prawdopodobnie we wczesnych latach powojennych.
Sam negatyw pozostaje jeszcze tajemnicą. Odwrócenie tonalne nie pozwala rozpoznać rysów twarzy. Dopiero odbitka pozytywowa ujawnia w pełni postacie i ich role w tym teatrze fotografii, pozwala spojrzeć w oczy ludziom z minionego czasu.
Oto fotografia wiejskiej rodziny... Nie mamy wątpliwości. Kto jest aktualnie głową tej wielopokoleniowejgrupy. Siedzi w pozie hieratycznej, jak władca, boso, obok żona ubrana odświętnie. Młode pokolenie chciało mieć osobne zdjęcie. Ładna kobieta gestem dłoni poprawia akurat włosy.
Trzymająca się za ręce para zakochanych w stylowych strojach, uchwycona w pośpiechu na ulicy. Fotograf nie ustawił precyzyjnie ostrości. Młodzi fotografują się chętnie z rowerem czy motocyklem. Dwaj wiejscy muzykanci pozują do zdjęcia z instrumentami. Małe dziewczynki stają przed aparatem z wyraźną tremą.
Te zdjęcia pobudzają naszą wyobraźnię. Taka jest fotografia. Z pewnością wiele osób przedstawionych na zdjęciach już nie żyje. Identyfikatory osobowe trafiły na śmietnik. Życiorysy zamknięte, indywidualne programy zrealizowane, można skasować. A jednak.... Alicji został powierzony swoisty depozyt, którym postanowiła się podzielić z nami. Bardzo możliwe, że któraś z fotografowanych osób żyje do dziś.
Ktokolwiek wie... ktokolwiek zna...
Piotr Perczyński

Wystawa Ktokolwiek wie... ktokolwiek zna... została wypożyczona Galerii ACK na potrzeby realizacji cyklu ARTEFAKTY i jest do obejrzenia do dnia 19.04.2010 r.

prace

tranStories ; Magdalena Malinowska - FOTOGRAFIE

2010-01-15T13:37:00.000-08:00

w programie:

wykład dr Tomasza Kitlińskiego /filozof, antropolog kultury/:

ETYKA I ESTETYKA PRAW MNIEJSZOŚCI: OSOBY TRANSGENDEROWE

projekcja filmu dokumentalnego:

FOLKLORE OF THE TRANSGENDER COMMUNITY IN TAMIL NADU

wernisaż

prace

wernisaż !!!!! piątek 4.XII.09 godz. 18.30

2009-11-30T08:17:00.000-08:00

Ob-Sesje Wojtka K.
czyli zaangażowana fotografia ślubna

Wojtek Kornet

ur. 1977 w Lublinie

absolwent wydziału filozofii UMCS

tata Tosi i Mai, mąż Edyty

obecnie zawodowo zajmuje się fotografią:
ślubną, portretową, reklamową i reportażem

współpracuje z instytucjami:
UM Lublin - Wydział Kultury, OMKIT "Rozdroża"
LublinJazz pl
Grupa improwizacji Teatralnej "No Potatoes"
Galeria Pomost

publikacje

2008 magazyn GloboRural (Brazylia)

2009 książeczka (CDBooklet) Tomasza Stańko Kwintet ECM Records

Katalog Festiwalu KODY'2009

Kalendarz dla Zespołu Tańca Dawnego BELRIGUARDO w ramach projektu wip-studio.pl

wystawy:

* Kwiecień 2006 "New York & New Yorkers" Lublin, Klub "Centrala"

* Maj 2006 "New York & New Yorkers" Warszawa, Kawiarnia "Lokalna"

* Czerwiec 2006 â€žPortret Dziecka na Dzień Dziecka" Lublin Poczta Główna

* Grudzień 2006 "New York & New Yorkers" Galeria Pomost

* Czerwiec 2007â€žPortret Dziecka na Dzień Dziecka" Lublin Galeria"Pomost"

Wojtek Kornet

Gdyby trzeba było wymienić cechy, ktore czynią z Wojtka Korneta profesjonalistę, byłyby to pokora i cierpliwość. Świadomość celu, wiedza, doświadczenie /jakkolwiek ryzykownie by to nie brzmiało w przypadku tak młodego człowieka/ dopełniają ten obraz.

Żywiołem Wojtka jest rzeczywistość, jej podpatrywanie, w końcu zatrzymanie w nieruchomych kadrach fotografii.

Już wystawa NEW YORK AND NEW YORKERS ujawniła istotny dar obserwacji, uwrażliwienie na szcegół, ale i kontekst, który dopowiada "historię", komentuje ją lub nieoczekiwanie zaprzecza oczywistościom planu pierwszego.

Dynamika toczących się zdarzeń, ich rejestracja może są priorytetem, ale nie pozbawiają zdolności kontemplacji, elementy takiego przeżywania rzeczywistości i człowieka fotografie Wojtka zawierają.

I gdy w rejestrującym rzeczywistość reporterze, dostrzegamy profesjonalistę, to w przypadku drugim z całą pewnością mamy do czynienia z artystą.

Obecna wystawa tylko to potwierdza.

Z sytuacji mocno skonwencjonalizowanego rytuału Wojtek wyłuskuje "epizody", ktore pozwalają mu posłużyć się pełną życzliwości ironią, wynikającą z dystansu obserwatora, ktory dostzega i widzi więcej, ale też stworzyć piękny portret intymny człowieka.

Zdolność budowania metafory, symbolu leży na pewno po stronie twórcy. Jednak te środki wyrazu, swoisty ich kod, muszą być odczytane przez odbiorcę. Zapraszamy Państwa do "rozmowy" z Wojtkiem.

Maryla Wosik

prace

Michał Gozdek - PORTRETY /fotografia otworkowa/

2009-10-23T18:30:00.000-07:00

- rekomendacja: Alicja Magiera

Michał Gozdek

urodzony w 1976 r. w Chełmie

W 2001 r. ukończył Wydział Pedagogiki UMCS w Lublinie, kierunek AiMK.

Od 2004 r. należy do Foto-Klubu Ziemi Chełmskiej

Zajmuje się amatorsko od kilkunastu lat fotografią czarno-białą, a od kilku lat otworkową oraz od czasu do czasu filmem 8 mm.

Wychodzi z założenia, że "nie ma rzeczy niemożliwych, są tylko trudne". Nie lubi nikogo naśladować i stara się robić coś, czego jeszcze nie było.

Od kilkunastu lat konstruuje i buduje wszelkiego rodzaju narzędzia i urządzenia związane z fotografią. Przez niektórych nazywany jest producentem ekskluzywnych budek dla ptaków. dotyczy to aparatów i kamer.

Uczestnik kilku kilku wystaw zbiorowych Foto-Klubu Ziemi Chełmskiej, wykładów dotyczących fotografii otworkowej oraz plenerów fotograficznych. W towarzystwie fotograficznym znany jako OMFMAN.

Prezentowana ekspozycja to cykl kilkunastu fotografii czarno-białych, wykonanych techniką otworkową w zupełnie odmienny niż dotychczas sposób. Jest to zupełne odejście od fotografii otworkowej. Zdjęcia, jak na "otworek" są bardzo wyraźne.

Autor utożsamia ludzi z przedmiotami, które znajdują się na zdjęciach, chce przez to pokazać czym się poszczególne osoby zajmują, nie tylko zawodowo.

prace

Katarzyna Chojnowska, Jerzy Rudzki - ...NA NIELUDZKIEJ ZIEMI.. / rekomendacja - Krystyna Rybicka/

2009-05-06T09:04:00.000-07:00

Wyprawa Jurka Rudzkiego i Katarzyny Chojnowskiej rozpoczęła się w czasie czytania "Wilczego notesu" Mariusza Wilka. Wtedy pojawiła się potrzeba przekroczenia bariery dzielącej wyobraźnię literacką od rzeczywistego wejścia w obrazy i tajemnicę tamtej ziemi, obcej, dalekiej, pięknej, groźnej dla człowieka, a równocześnie zachwycającej rozmachem
i wolnością - ziemi wokół Morza Białego, Karelii i Wysp Sołowieckich.

Dokumentacja fotograficzna na obecnym pokazie została ograniczona, ze względu na kameralny charakter galerii, do kilkunastu zdjęć wybranych spośród setek innych.

Motywem przewodnim prezentowanych fotografii są kontrasty; absolutne piękno przyrody
i nieogarnione okrucieństwo człowieka - ślady po miejscach kaźni tysięcy niewinnych ludzi,
o których jednak pamiętają żywi, dzieląc się ciastkiem... Zaskakuje również piękno miejsc modlitwy i odradzająca się potrzeba poszukiwania sacrum, głębokie uduchowienie ludności.

Dyskretna forma reportażu fotograficznego sprawia, że zapominamy o swoim wtórnym odbiorze, czyli należy powrócić do "Wilczego notesu" i ruszyć w podróż... - Krystyna Rybicka

Katarzyna Chojnowska - Lion

Jerzy Rudzki - Lublin

wernisaż

prace

Piotr Perczyński - FOTOGRAFIA OTWORKOWA

2009-03-29T18:30:00.000-07:00

Fotografia otworkowa pozwala doświadczyć prawdziwej magii, której współczesne uprawianie fotografii wydaje się być zupełnie pozbawione.
W pogoni za coraz doskonalszym sprzętem i technologią, utraciliśmy gdzieś po drodze świadomość owej magii, która towarzyszyła fotografii od samego poczatku.

Piotr Perczyński
- członek Okręgu Lubelskiego ZPAF.
Uprawia fotografię klasyczną czarno-białą
oraz w technice gumy.
Prowadzi zajęcia dydaktyczne z fotografii

wernisaż

prace

projekt i wykonanie ekspozycji slajdów - Krzysztof Porowski

Agnieszka Kliczka - JEST JAKIŚ OBRAZ UKRYTY W OBRAZIE

2009-02-26T18:30:00.000-08:00

Każdy z dwudziestu obrazów, jakie zaprezentuję,

jest oknem do innego świata,

rysującego to, jak odbieram wewnętrznie

to, co mnie spotyka zewnętrznie...

Zapewne doświadczacie podobnych stanów, kiedy zostajecie

sami w ciszy... zaraz po przebudzeniu wspominacie strzępki snu...

Poprzez fotografię, która wydaje się być moim naturalnym językiem,

nieudolnie próbuję oswoić chaos, dać sobie jakąś odpwiedź.

Moje fotografie dlatego są aranżowane...

... podążam coraz częściej w stronę narracji...

Agnieszka Kliczka

studentka Professional Photography w Edynburgu

magister Kulturoznawstwa /promocja i krytyka sztuk plastycznych/ UMCS

oraz w trakcie uzyskiwania licencjatu na kierunku Dziennikarstwo i Komunikacja Społeczna UMCS.

założyciel, w latach 2006-2008 prezes, obecnie członek honorowy Koła Fotograficznego UMCS Grupa Fotografów Lubelskich

pomysłodawca i organizator I i II Dni Fotografii im. E.Hartwiga w Lublinie, Przeglądu Młodej Fotografii Lubelskiej, warsztatów fotograficznych i pokazów diaporam.

Redaktor książki "II Dni Fotografii im. E.Hartwiga".

Autorskie wystawy: anamnesis /2004/, koniec świata /2005/, bezimienne /2005/, anima /2006/, Psy Apokalipsy /2009/, jest jakiś obraz ukryty w obrazie/cienie na ścianie/ja /2009/

Wystawy zbiorowe: "Kobieta I" /2006/, Kobieta II /2007/, Maat /2008/

wernisaż

prace

diaporamy

Asia Kłos - NAMASTE INDIA

2009-01-16T18:30:00.000-08:00

Sekretem Indii jest chyba to, że gdy ktoś choć raz

poczuje smak, już nigdy go nie zapomni...

I chociaz moje marzenie o Indiach, tak kiedyś nieosiągalne

i bezcenne stało się faktem, już dzisiaj czuję tęsknotę

za poznanymi miejscami i marzę o tych jeszcze nieodkrytych...

Joanna Kłos

Joanna Kłos, ur. 1982 r.

pochodzi z Tarnobrzega

- absolwentka Prawa UMCS w Lublinie.

Fotografia od zawsze stanowi jej pasję,

choć zajmuje się nią nieprofesjonalnie.

Owa miłość do nieruchomych obrazów

oraz fascynacja kulturą Indii zaowocowały serią zdjęć

uchwyconych podczas podróży po Indiach,

zrealizowanej w 2008 r.

wernisaż

prace

Alicja Magiera - FOTOGRAFIE

2008-11-21T18:30:00.000-08:00

Wystawa jest kompozycją kilkudziesięciu fotografii różnej wielkości,

zarejestrowanych w 2004 roku, podczas jednorazowej zainspirowanej sesji.

Niecodzienna sytuacja pięcioosobowej rodziny - zabawa bańkami mydlanymi.

Te specjalne warunki obnażają ich wzajemne relacje. Zastygłą egzystencję.

Każdy z nich jest osobny, zawieszony w sobie.

Alicja Magiera

Alicja Magiera ur. 1981 roku na Podkarpaciu.

Mieszka i pracuje w Lublinie.

Studia: Edukacja artystyczna i Kulturoznawstwo - UMCS Lublin.

Fotografią zajmuje się nieprofesjonanie.

wernisaż

prace

alicja sobczyńska - moje fotograficzne bric a brac

2008-10-17T18:30:00.000-07:00

Od zawsze miałam dwa marzenia

- grę na skrzypcach i malowanie.

Skrzypce pokrył kurz i mgiełka nostalgii.

A malowanie zamieniłam na APARAT FOTOGRAFICZNY,

którego się uczę i nabieram coraz większego szacunku.

FOTOGRAFIA kryje nieskończone możliwości,

a ich odkrywanie jest prawdziwą przygodą,

która - mam nadzieję - nie skończy się nigdy.

Alicja Sobczyńska

Alicja Sobczyńska /rocznik 1948/

z wykształcenia socjolog, obecnie abslowentka

Lubelskiej Szkoły Sztuki i Projektowania: kierunek fotografia.

Udział w wystawach i konkursach:

2004 - finalistka w konkursie organizowanym przez LES ECHOS de POLOGNE dla Polski
i krajów frankojęzycznych;

Wyróżnienie za zdjęcie kocio-psiej przyjaźni w miesieczniku "Kocie sprawy" - posiada Psa, Kota
i dwa Żółwie;

2006 - indywidualna wystawa fotografii w Galerii 31;

2007 - grupowa wystawa poplenerowa studentów Lubelskiej Szkoły Sztuki i Projektowania:
Natura-Kultura regionów pogranicza.

wernisaż

prace

Damian Walec - FOTOGRAFIE ...

2008-06-07T18:45:00.000-07:00

Damian Walec

urodzony w Stalowej Woli

student fotografii

Lubelskiej Szkoły Sztuki i Projektowania

członek Stalowowolskiego Stowarzyszenia Fotograficznego ANIMUS

zafascynowany fotografią portretową

swoje prace lubi utrzymywać w mrocznym klimacie,

a także powracać do stylistyki lat 60.

wernisaż

prace

Małgorzata Pawłowska - SHE TOUGHT IT WOULD BE FUN TO TRY PHOTOGRAPHY /promotor: Szczepan Kasiura/

2008-05-25T17:00:00.000-07:00

http://spotless.fotolog.pl/

Gosia Pawłowska

dla znajomych siago

studentka historii sztuki i fotografii

mała, śmieszna, podobno zielonooka /!/

jeszcze nie 20-letnia /!/

bardziej swoja, niż czyjaś

chyba egoistka

zdjęcia są dla niej próbą

uchwycenia mniej lub bardziej

przelotnej chwili,

a przede wszystkim

siebie w niej

autoportret może być tu

w pewnym sensie

pójściem na łatwiznę

ale przecież to tylko siebie

ma zawsze pod ręką.

wernisaż

prace

Kasia Lisiak - PORTFOLIO /rekomendacja Jakub Wydrzyński

2008-04-19T16:00:00.000-07:00

Kasia Lisiak

ur. 1973

dyplom z rzeźby i video na ASP w Poznaniu

PORTFOLIO

otografie kolorowe

lata: 1998-2000

autorzy: studenci ASP w Poznaniu /rocznik 1974/, Andrzej Grabowski

Ekspozycja fotografii stanowi dokumentację dotychczasowego dorobku artystycznego oraz wykonanych reklam. Składają się na nią zdjęcia rzeźb oraz fotosy z video-instalacji wykonanych w ramach dyplomu w pracowni rzeźby prof. Wojciecha Kujawksiego, a także zdjęcia wykonane podczas realizacji reklamy marki Hektor /fot. Andrzej Grabowski/.

wernisaż

prace

Jacek Urbanik - TAM I NIGDZIE ... POZNAŃ - OPOLE /fotografia otworkowa/

2008-03-07T18:18:00.000-08:00

Jacek Urbanik

Rocznik 78', ukończył Animację Kultury /specjalizacja fotograficzna/ na UMCS w Lublinie. Mieszka i pracuje w Poznaniu.

Wystawy indywidualne:

2001 "Kirkut" galeria Forma Opole

2003 "Oddział" Akademickie Centrum Kultury Lublin

2005 "Lunatycy" I Ogólnopolski Festiwal Fotografii Otworkowej Jastrzębie Zdrój

2007 "Opole Poznań" IV Międzynarodowy Festiwal Fotografii "WIDZI SIĘ" Stary i Nowy Sącz

2007 "B" - II Ogólnopolski Festiwal Fotografii Otworkowej Jastrzębie Zdrój

Wystawy zbiorowe:

2001 "Miejsca /tam i nigdzie/" Filharmonia Opolska Opole

2004 "Wystawa człowieka" - Akademickie Centrum Kultury Lublin

2005 "Nowa Sztuka z Miasta Opola" galeria Młynek Opole

Działalność edukacyjna:

2006 "Czy można fotografować czajnikiem" cykl autorskich warszatów dla dzieci z wielkopolskich wsi /Wielkopolska Fundacja Rozwoju Regionalnego/

wernisaż

prace

Marcin Rugała - FOTOGRAFIE

2008-01-11T18:00:00.000-08:00

Kalwaria - to próba opowiedzenia w sposób możliwie prawdziwy i bez zafałszowań o miejscu i czasie

wernisaż

prace

Wystawa poplenerowa - NATURA-KULTURA REGIONÓW POGRANICZA - SERPELICE 2007

2007-11-27T18:00:00.000-08:00

W dniach 27-29 maja odbył się fotograficzny plener-konkurs NATURA-KULTURA REGIONÓW POGRANICZA, którego pomysłodawcą i realizatorem jest Lubelska Szkoła Sztuki i Projektowania PSP im. St. Wyspiańskiego. W plenerze uczestniczyli uczniowie szkoły. Miejscem zakwaterowania był pensjonat "Urocza" w miejscowości Serpelice, położonej na terenie Parku Krajobrazowego "Podlaski Przełom Bugu". Miejscowość zbudowana jest na piaszczystej terasie nadzalewowej, otoczonej porośniętymi sosnowym lasem, wzgórzami morenowymi.

Okolice Serpelic, jak i sama miejscowość, stały się miejscem intensywenj pracy grup w czasie pierwszego dnia pobytu. Powstały tu fotografie dokumentujące życie mieszkańców wioski i zagród gospodarczych, zabytkowych domów drewnianych z przełomu XIX i XX wieku, wiejskich kapliczek i przydrożnych krzyży.

organizator pleneru: artysta plastyk mgr Karol Karwowski

opieka merytoryczna: artysta plastyk mgr Szczepan Kasiura

wernisaż

prace

Piotr Perczyński - Fotografie w technice gumy

2007-10-04T09:17:00.000-07:00

Piotr Perczyński – fotografik, członek Związku Polskich Artystów Fotografików. Uprawia fotografię klasyczną czarno – białą, barwną oraz w technice gumy. Prace swoje prezentował dotychczas na dziewięciu wystawach indywidualnych. Od kilku lat prowadzi zajęcia dydaktyczne z fotografii.

Guma, jedna z tzw. „technik szlachetnych” w fotografii, znana jest już od drugiej połowy XIX wieku. Jako jedyna być może z owych technik przetrwała próbę czasu i jest uprawiana do dzisiaj. Ta, w gruncie rzeczy, rękodzielnicza technika, znajduje wciąż wielu miłośników, chociaż jest techniką pracochłonną i kapryśną.

Pociąga swoją magią, daje satysfakcję pełnego autorstwa, umożliwia osiągnięcie wyjątkowych efektów wizualnych. Każda odbitka w tej technice jest niepowtarzalnym egzemplarzem.

Guma była szczególnie popularna w okresie secesji. Późniejsze prądy określiły tę technikę dosyć pogardliwym terminem – piktorializm.

Piotr Perczyński

Prace

wernisaż

konkurs: MALARSKOŚĆ W FOTOGRAFII ANALOGOWEJ

2007-04-05T02:13:00.000-07:00

Rozstrzygnięcie konkursu fotograficznego
MALARSKOŚĆ W FOTOGRAFII ANALOGOWEJ

Spośród nadesłanych prac wyłoniono dwie nagrodzone:
pracę Sylwii Adamczuk
oraz Mariusza Słowińskiego

Nagrody ufundował punkt Kodaka przy ul. Braci Wieniawskich 12a w Lublinie, zaś oceny prac dokonało jury złożone z przedstawiciela sponsora nagród oraz historyk sztuki Pani Krystyny Rybickiej.
Konkurs miał zasięg nie tylko lokalny.

Wojtek Kornet - NEW YORK AND NEW YORKERS

2006-12-15T18:30:00.000-08:00

W Nowym Jorku spędziłem kilkanaście miesięcy. Podczas pobytu zrobiłem kilkaset zdjęć. Kilka z nich prezentuję na tej wystawie.
Można oczywiście zadać pytanie czy warto próbować tego tematu. Przecież to niesamowite miasto zostało już sfotografowane przez najwybitniejszych fotografików, którzy pokazali prawie wszystko, co w nim najciekawsze i inspirujące.

Ja na to pytanie mimo wszystko udzieliłem sobie pozytywnej odpowiedzi w momencie, kiedy tylko wyszedłem na nowojorską ulicę trzymając w ręku aparat. Przez pierwsze dni pobytu patrzyłem na wszystko będąc, co tu się oszukiwać, w delikatnym szoku. Z każdym kolejnym tygodniem coraz bardziej oswajałem się z miastem i ludźmi żyjącymi w jego specyficznym lekko nerwowym, czasem schizofrenicznym rytmie.

Nowy Jork jednocześnie przytłacza swoimi rozmiarami, przysadzistą architekturą i zagęszczeniem, a z drugiej strony rozbraja, pozwala się poczuć swobodnie. Dzieje się tak między innymi za sprawą jego mieszkańców, tworzących mozaikę przeróżnych ras i kultur, korowód przedziwnych postaci, obnoszących swoją inność z ostentacją, na granicy ekshibicjonizmu. Po prostu nie sposób nie robić zdjęć.

Jeśli chodzi o moją fotografię, to zawsze najbardziej pociągał mnie reportaż. Dlatego więcej znajdzie się na moich nowojorskich zdjęciach ludzi niż samej architektury. Najlepiej sens tego oddaje jedna z moich ulubionych fotografii przedstawiająca fragment ulicy, na której stoją dwa spięte łańcuchem rowery. Raczej nie byłoby w niej nic wartego skupienia uwagi na dłużej niż dwie sekundy, gdyby nie pojawiła się na nim postać biegnącego chłopca, który niejako wdarł się w zwartą kompozycję obrazu. To on "zrobił" to zdjęcie ....

Wojtek Kornet

urodzony w Lublinie w 1977 r.

absolwenty wydziału filozofii UMCS

obecnie zawodowo zajmuje się fotografią

http://www.kornet.art.pl/

wernisaż

prace

WYSTAWA FOTOGRAFII PRAC DYPLOMOWYCH /absolwenci policealnego prywatnego studium plastycznego/

2006-06-24T17:00:00.000-07:00

Marek Magistrado - AUTOPORTRET /promotor Szczepan Kasiura/

2006-05-12T18:30:00.000-07:00

prace

AUTOPORTRETY - LESZEK WIŚNIEWSKI /fot. otworkowa/

2006-04-07T18:30:00.000-07:00

Leszek Wiśniewski

Urodził się i mieszka w Łomży. Jest absolwentem Europejskiej Akademii Fotografii w Warszawie /dyplom pod kierunkiem Izy Jaroszewskiej z fotografii otworkowej - 2003/.
Jest współzałożycielem Domu Fotografii w Warszawie, należy do Łomżyńskiego Towarzystwa Fotograficznego.
Swoje prace wystawia w wielu galeriach m.in. w Warszawie;
galerie:
- Bezdomna,
- Stara Prochownia
- Wyjście Awaryjne
- Strefa
- Poliester Cafe

w Toruniu:
- Stara Wozownia

w Łodzi:
- Salon Literacki
- Pod Arkadami

w Lublinie:
- Chatka Żaka.

PRACE

WARSZTATY FOTOGRAFII OTWORKOWEJ

warsztaty - FOTOGRAFIA OTWORKOWA - prowadzenie Leszek Wiśniewski

2006-04-07T02:24:00.000-07:00

Fotografia otworkowa - najprostsza, odwołująca się do korzeni fotografii, metoda robienia zdjęć - od lat 60. XX wieku przeżywa renesans. Wielokrotna ekspozycja, możliwość uzyskania nieskończonej głębi ostrości, wykonanie kilku otworków w jednej kamerze, zmiana położenia w trakcie naświetlania, kilkakrotne naświetlanie jednego lub kilku motywów oraz łatwość fotografowania z niekonwencjonanych punktów widzenia pozwala na uzyskanie zaskakujących, oryginalnych efektów.
Fotografia otworkowa jest wykonywana bez użycia soczewek szklanych.
Tradycyjny obiektyw zastępujemy małą dziurką zrobioną w cienkim, nie przepuszczającym światła materiale /blaszka, papier, czarna folia/.
Światło przechodzące przez ten mały otworek tworzy wewnątrz ciemni pudełka lub aparatu fotograficznego, obraz wystarczająco mocny, by naświetlić materiał światłoczuły.
Obraz powstały w ten sposób jest bardziej miękki od obrazu uzyskiwanego metodą tradycyjną, ostrość jest taka sama, niezależnie od odległości od aparatu /wszystkie plany od zera do nieskończoności są tak samo "ostre"/.
Nie ma zniekształceń perspektywy przy użyciu krótkiej ogniskowej /linie na brzegach obrazu nie wyginają się/. Występuje widoczna abberacja chromatyczna i efekty rozszczepiania światła /tym bardziej widoczne im mniejszą zastosujemy średnicę dziurki/.

warsztaty

FOTOGRAFIE - Krzysztof Stępniak

2006-03-03T18:30:00.001-08:00

http://www.dwawilki.pl/

"Za każdym idzie jego cień
i w im mniejszym stopniu
jest on zespolony

ze świadomym życiem

jesdnostki, tym

jest ciemniejszy i większy"

Carl Gustaw Jung

"Tylko w milczeniu słowo,

tylko w ciemności światło,

tylko w umieraniu życie

na pustym niebie

jasny jest lot sokoła"

"Czarnoksiężnik z Archipelagu"

Ursula K. Le Guin

wernisaż

prace

Antibes 2005

2006-01-27T18:30:00.000-08:00

Wystawa poplenerowa uczniów Prywatnego Liceum Ogólnokształcącego im. St. Wyspiańskiego i Prywatnego Plastyczego Policealnego Studium Zawodowego

organizator pleneru: artysta plastyk Karol Karwowski

opieka merytoryczna : Krystyna Rybicka

prace

Marcin Rugała - OBRAZY MOJEGO BOGA /rekomendacja - Szczepan Kasiura/

2005-11-18T08:15:00.000-08:00

Bóg /.../ nie mieszka w świątyniach zbudowanych ręką ludzką, /.../ nie powinniśmy sądzić, że Bóstwo jest podobne do złota albo do srebra, albo do kamienia, wytworu rąk i myśli człowieka.
/Por. Dz. 17, 24, 29/

Jeśli nawet wewnętrzna prawda rzeczy pozostaje zawsze "poza granicą" ludzkiej zdolności rozumienia, o ileż bardziej dotyczy to Boga, ukrytego
w swej niezgłębionej tajemnicy!
Jan Paweł II, "List do artystów"

Marcin Rugała
ur. 1982 - Bychawa
absolwent Prywatnego Plastycznego Policealnego Studium Zawodowego
w Lublinie
specjalizacja - fotografia
Wydział Artystyczny UMCS Lublin

wernisaż

prace