PORTRET MAŁO DOSKONAŁY - Ewelina Lachowska

mokra Ofelia

czerwienią

wspięta na policzki

rozsypała się w płatkach po wodzie

wielki księżyc zgarnęła w rękaw

potem z nagła włożyła na głowę

i na palcach

na włosów krańcach

w tej czerwieni

to złota to święta

tańczyła

jakby wiatr ją opętał

popłynęła wzdłuż rzeki stromo

z wodorostów tłumem ze słomą

wplątana w zaciśnięte palce

wyciągnęlam ją z wody białą

i na drogach pasmem świetlistym

rozwiesiłam te włosy aby wyschły



Halina Poświatowska



Ewelina Lachowska
ur 1986 r w Lublinie
Studentka Socjologii /V rok KUL/
i Fotografia : II letnie Studium Policealne "Profesja"


PORTRET MAŁO DOSKONAŁY

Sztuka zawsze mnie fascynowała jako sposób wyżania siebie. Szukałam tego idealnego środka i znalazałam fotografię. Jest idealnym sposobem uzewnętrzenia.
Zajmuję się nią od niedawna, ale staram się poświęcać jej jak najwięcej czasu. W swoich pracach wykorzystuję swoje ciało, ludzi oraz obiekty, które są częścią mojej rzeczywistości.
Dla mnie fotografia to nie tylko powierzchowne widzenie rzeczywistości. Ona pozwala przyjąć pewne postawy, ustosunkować się do otaczającego świata. Najbardziej w fotografii fascynuje mnie jej kreatywny potencjał, możliwość przeciwstawiania się stereotypom, narzuconym zasadom.
Ludzie stanowią genialny element fotografii, zarówno ci zajęci codziennymi sprawami, stanowiący interesujący motyw reportaży, jak i ci w roli manekinów, wyrażający stany i fantazje fotografów.
Cykl fotografii "Portret mało doskonały" jest jednym z moich eksperymentów. To fotografie obiektów, które wymykają się spod ram ostrości i wyrazistości. W kobietach zachwyca mnie piękno, które za każdym można inczej pokazać. Jest tyle emocji w kobiecie, które chciałoby się uchwycić, jak bezbronność czy dzikość.
Niektóre ze zdjęć z tego cyklu były dla mnie samej zaskoczeniem. Cykl ten był procesem twórczym od początku, gdy rodził się pomysł, do końca, gdy ujrzałam portret na papierze. Efektem miał być portret niedpowiedziany, na wskroś ukryty. Kobiety te są tajemnicze, niewyraziste, a jednak w każdej z nich widać inne emocje.

Ewelina Lachowska

NAJBEZPIECZNIEJSZE MIEJSCE NA ZIEMI - Mateusz Nasternak

 

Mateusz Nasternak

Zawodowo zajmuje się fotografią, mieszka i pracuje w Warszawie.

2016 – Studia na Uniwersytecie Artystycznym2016 w Poznaniu

2019 – obrona tytułu licencjackiego pt.: dzikość.
          Tematem dyplomu była kondycja mężczyzny i temat inicjacji w XXI w.

Kończy tytułem magistra z dyplomem Zwykłość Rzeczy.

Studia na uczelni artystycznej podjął, by kontynuować swój rozwój w dziedzinie fotografii. Rozpoczęcie studiów na UAP jest ważnym momentem w twórczości, poszerzył swoje medium o fotografie artystyczną i rozpoczął pracę nad cyklem projektów autorskich.

Prywatnie Mateusz wraz ze swoją partnerką wychowuje dwójkę dzieci, do rodziny należy też suka rasy beagle o imieniu Luba.

 

W swojej fotografii poruszam tematy osobistego doświadczenia przestrzeni oraz medytacji. Łącze strefę pamięci i doświadczenia, fascynuje mnie przeżywanie obrazu jako fizycznego medium.
Moje fotografie odnoszą się do poszukiwania relacji mojej z fotografowaną przestrzenią.
Kluczowym momentem powstawania prac jest sam akt fotografowania jako łącznik pomiędzy światem fizycznym a duchowym Jest to osobisty dowód na obecność.

 

 

kurator : Piotr Zugaj

 

Wystawa jest cyklem fotografii, którego głównym celem jest przywołanie osobistych wspomnień z dzieciństwa. Porusza aspekt poczucia bezpieczeństwa oraz akceptacji, którego autor doświadczał. Próbuje przywołać towarzyszące temu obrazy utrwalone w pamięci.

 

 prace:

 

 

SHALOM - Dariusz Szubiński

 

– to wystawa fotograficzna, której tematem są pielgrzymujący do Polski chasydzi.

Chasydzi i ich hermetyczny świat, tak go sobie wyobrażałem.

Za każdym kolejnym razem okazywał się barwnym w prawdziwe emocji, autentycznym.

Świat ten mogę poznawać przez kilka dni w roku w czasie pielgrzymek chasydów do grobów cadyków.

Jeśli tylko mam możliwość, odwiedzam wraz z nimi wybrane miejsca, poszukuję fotograficznych obrazów, które byłyby opowieścią tego czasu.

Być blisko wydarzeń, czasami być ich uczestnikiem. To pozwala mi na pozorne przenikanie w ich świat. Dzięki temu chcę, by wykonywane fotografie były autentyczne, by prawdziwie opisywały wszytko to, czego bywam świadkiem.

 

Dariusz Szubiński

Absolwent Politechniki Lubelskiej.

Zajmuje się realizacją tematów społecznych i dokumentalnych, w których ważny jest człowiek i jego życie we współczesnym świecie.

Dokumentuje wydarzenia społeczne, religijne i kulturalne. Realizuje również tematy w dziedzinie fotografii krajobrazowej.

Profesjonalnie związany z fotografią ślubną, okazjonalną, portretową, eventową i produktową.

Członek rzeczywisty Związku Polskich Artystów Fotografików – Okręg Warszawski.

Członek Polskiej Agencji Fotografów FORUM

2023 r. Twórca i kurator przestrzeni wystawienniczej przy Centrum Sportu i Kultury w Garwolinie Galeria Fotografii KOTARA .

2020 r. Stypendysta Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w programie: „Kultura w sieci”.

 

prace

 

 

ŚWIATŁO I MROK - Tomasz Młynarczyk

 cykl REKOMENDACJA - Marek Kucharczyk

 

Światło wierzy, że przemieszcza się szybciej od wszystkiego, ale się myli. Nieważne, jak szybko pędzi, zawsze odkrywa, że ciemność dotarła na miejsce wcześniej i już na nie czeka.

Terry Pratchett, Kosiarz

 

Wyobraźmy sobie czarny ekran, na który padają i na którym zatrzymują się kwanty światła. Powstaje obraz. To fotografia, czyli rysowanie światłem. Pozbawiony światła ekran jest tu niezbędny – bez niego nie powstanie obraz. Za pomocą środków technicznych możemy wyświetlić na nim tylko tę cząstkę światła, która niesie istotne dla nas informacje. Możemy też postąpić inaczej. Mrokiem zasłonimy to co zbędne, czyli w powstałym obrazie dokonamy redukcji informacji do tej, która jest dla nas ważna.

Niezależnie od drogi postępowania, graficzny efekt może być taki sam. Minimalistyczna kompozycja i monochromatyzm fotografii Tomasza Młynarczyka sprawia pierwsze wrażenie, że istotne dla Autora jest skupienie na formie. Jednak nie zatrzymujmy się na walorach kompozycji formalnej, a pozwólmy się porwać nurtom nieopowiedzianych historii. Historii, do snucia których zachęca nas Autor.

Marek Kucharczyk

                                                                                                            

 

 

 

 

ŚWIATŁO I MROK

 

Przyznać muszę, że z wiekiem zaczynam doceniać rzeczy proste.
Zawsze ceniłem minimalizm i umiar. Prezentowane fotografie są potwierdzeniem moich fascynacji czystą formą. Świadoma rezygnacja z półtonów sprowadza obraz do wyraźnych kontrastów. 

Zabieg formalny jest oczywiście zamierzonym efektem, który podbija wrażenie osamotnienia, wyobcowania, alienacji czy wycofania, ale też nadziei, wiary i siły.  Plamy czerni i bieli narzucają nam radykalne
odpowiedzi na zadawane pytania. Nie ma skali szarości, nie ma wątpliwości, nie ma półprawd. Jest światło i mrok, prawda i fałsz, dobro i zło. Szukam prostych rozwiązań.

Tomek Młynarczyk

 

 

Tomasz Młynarczyk

 Urodzony w 1971 roku w Radzyniu Podlaskim. Tam też mieszka.

Zajmuje się fotografią koncepcyjną i eksperymentalną, oraz szeroko rozumianą fotografią społeczną. Dokumentuje i analizuje przenikanie się kultur, tradycji i wiary terenów Polski Wschodniej.

Pracuje jako instruktor kultury w Radzyńskim Ośrodku Kultury. Założyciel i wieloletni prezes Radzyńskiego Klubu Fotograficznego KLATKA. Członek Związku Polskich Artystów Fotografików Okręgu Lubelskiego, w latach 2017-2020 prezes Okręgu Lubelskiego ZPAF.

Autor wystaw indywidualnych: Gdzie jest pałac; Struktury, faktury, formy; Radzyń 7.00; Światło-wody; Prawosławie; Archiwum – forma i światłocień; Bal, Trzepak; Ostatni seans; Żebro Adama, Trisomia 21; in memoriam; Majówki; Czyściec.

Udział w ponad 150 wystawach zbiorowych w kraju i za granicą (Węgry, Francja).

 

 prace

 

 

 

BĄDŹ DLA MNIE DELIKATNA - Ewa Budnik

 kurator: Piotr Zugaj

 

Ewa Budnik - fotografka, twórczyni sztuk wizualnych, kuratorka.

 

2022 r. -  ukończyła studia magisterskie na Uniwersytecie Artystycznym im Magdaleny
                Abakanowicz w Poznaniu na wydziale Fotografii.

 

 

W swojej twórczości posługuje się technikami tradycyjnymi oraz tworzy obiekty i aranżacje przestrzenne. W pracy twórczej ważny jest dla niej nie tylko efekt, ale też proces, który towarzyszy tworzeniu.  

 

wystawy:

 

• 2023 r.  -  praca NAWET JEŚLI DRŻY, A NIEBO I MOŻE ZAMIENIŁY SIĘ MIEJSCAMI pokazana w galerii Kontury Kultury we Wrocławiu;
• 2019 r. - udział w wystawie zbiorowej Culture City of East Asia  Incheon Photography andFilm Festival (Incheon, Korea Południowa) z pracą  SPÓJRZ, IM CZEGOŚ BRAKUJE;
• 2017 r. - wystawa WSZYSTKIE RZECZY WIDZIALNE I NIEWIDZIALNE - Muzeum Współczesne /Wrocław/.

 

BĄDŹ DLA MNIE DELIKATNA

 

Patrząc na świat widzę przede wszystkim materię, z której zbudowana jest otaczająca mnie rzeczywistość. Jest ona podłożem egzystencji, podłożem dla obrazów. Choć pozornie stabilna i wytrzymała niczym skała, w swojej istocie krucha. Manipulując ciężarem tworzę iluzje. To co ciężkie nabiera lekkości, to co masą, kształtem i strukturą przybliża nas do materii, staje się jednocześnie jej zaprzeczeniem poprzez kruchość i delikatność.

 

9.02.24 r. - 18.30 – spotkanie z artystką i kuratorem wystawy

19.02. /poniedziałek/ g. 18.00 -  otwarte oprowadzenie kuratorskie

 

 prace

 

PRZEMIJANIE - Ryszard Gołębiowski

 

 

Ryszard Gołębiowski

• Początek lat 70.- pierwszy kontakt z fotografią , ZDK Poniatowa;
• Udział w plenerach fotograficznych WDK Lublin;
• Członkowstwo w Klubie fotograficznym LX Lublin;
• Członkostwo w LTF Lublin;
•  Członkostwo w RTF Radom;
• Obecnie członek nieformalnych grup fotograficznych.

 

wystawy indywidualne - Warszawa Wolski Dom Kultury, Włodawa Dom Kultury,Lublin Pałac Parysów, Kluczkowice pałac Kleniewskich.

 zbiorowe - Zamość, Radom, Wojnicz, Lublin.

 

PRZEMIJANIE

Fotografią interesuje się od połowy lat 70 ub wieku, Brałem czynny udział w plenerach organizowanych przez WDK Lublin, tam spotykałem znanych fotografów jak: E.Hartwig, J.Magierski, St.Orłowski i wielu innych. Osoby te miały duży wpływ na mój sposób widzenia, na mój styl fotografowania. Koniec lat 90. to zawirowania  w życiu osobistym i odejście od fotografii na okres około 10 lat.

Oczyszczenie nastąpiło z początkiem nowego tysiąclecia, wówczas  zainteresowałem się fotografią cyfrową. Pozostał jednak w mojej świadomości ślad traumatycznych przeżyć z ubiegłych lat, co ma odzwierciedlenie w tematyce moich fotografii. Podróżując po Europie zainteresowałem się architekturą opuszczonych pałaców, kościołów itp. Po powrocie do kraju zacząłem u nas szukać niemych świadków naszej historii, zacząłem dokumentować jeszcze istniejące pomniki kultury, które tak jak drzewa, umierają stojąc.

Obecnie jestem w trakcie poszukiwania nowych środków wyrazu, wróciłem do fotografii analogowej i technik szlachetnych jak np. guma.

Wystawa to ułamek zbioru moich zdjęć, które wykonałem podróżując po kraju. Część tych pałaców, kościołów wygląda obecnie inaczej. Mają swoich właścicieli i ufam ,że dzięki temu nie ulegną dalszej degradacji.

                                                                                  Ryszard Gołębiowski                                             

prace: